راهمان اينجا از هم جدا مي شود

 ديگر براي هم دو بيگانه ايم

هرقدر تلخ باشد و هرقدر دشوار

 همه چيز را، آري همه چيز را بايد فراموش کنيم ...

 اندوهگين مباش، هر غمي را تسلايي است

 انسانها هرقدر هم که دوست داشته باشند، ميتوانند فراموش کنند

 فصلها مي آيند و ميروند، سالها مي گذرند

 روزي مي آيد که تو هم فراموش کني ...

 روزها و شبهايمان را فراموش خواهي کرد

 روزها و شبهاي عاشقي را...

گويي آنها را نزيسته اي، انگار عاشق نبوده اي

 همه چيز را، آري همه چيز را مي تواني فراموش کني

 حتي تمام نوشته هايم را، سطر به سطر